The objective of this study is to evaluate the effect of the out-of-class learning (OCL) experience facilitated by AGORA mobile application—developed specifically for the instruction of historical and touristic sites in the social studies course within the scope of an Erasmus+ project—on the academic achievement of fourth-grade primary school students and to examine the opinious of teachers and students regarding the AGORA platform. The study group comprises 42 teachers involved in the project and 23 students who participated in the experimental intervention. Data were acquired utilizing Social Studies Achievement Test developed by the project team alongside Teacher and Student Questionnaires. Dependent samples t-tests, frequency, and percentage values were employed in the statistical analysis of the data. The results demonstrated that the OCL experience mediated by AGORA mobile application significantly enhanced the academic attainment of the students and that both students and teachers held positive views regarding the OCL experience integrated with AGORA mobile application.

Bu araştırmanın amacı, sınır ticaretinin yoğun olarak yürütüldüğü bölgelerde eğitim olgusunun öğretmen, öğrenci ve veli perspektiflerinden nasıl deneyimlendiğini ortaya koymaktır. Araştırma, nitel araştırma yöntemine dayalı iç içe geçmiş tek durum deseni ile yürütülmüştür. Ölçüt örneklemeye bağlı olarak çalışma grubunu, sınır ticaretinden doğrudan etkilenen bir bölgede sınır ticaretiyle uğraşan velilerin bulunduğu okullarda görev yapan 4 öğretmen, babası sınır ticaretiyle uğraşan 4 öğrenci ve sınır ticaretiyle uğraşan 3 veli olmak üzere toplam 11 katılımcı oluşturmaktadır. Veriler, üç farklı katılımcı grubuna uyarlanmış yarı yapılandırılmış görüşme formu aracılığıyla toplanmış; elde edilen veriler tematik analiz tekniği ile çözümlenmiştir. Araştırma bulguları, sınır ticaretinin eğitim süreçlerini hem olumlu hem de olumsuz yönleriyle çok katmanlı biçimde etkilediğini göstermektedir. Öğretmen görüşlerine göre, veliler eğitimin önemine inansalar da babaların uzun süre yurtdışında bulunmaları, aile içi iletişimi zayıflatmakta ve öğrencilerin akademik takibinde belirgin kopukluklar oluşturmaktadır. Öğretmenler, öğrencilerin kısa vadeli yüksek kazanç algısına yöneldiklerini, eğitimi ise uzun vadeli getirisi düşük bir süreç olarak değerlendirdiklerini ifade etmişlerdir. Ayrıca ticaret yapan babaların rol model olarak görülmesi, öğrencilerin eğitime yönelik tutumlarında önemli bir belirleyici olarak ortaya çıkmıştır. Veliler, mesleğin ekonomik getirisine rağmen sınır ticaretini aile bütünlüğünü zedeleyen, çocukların eğitimini aksatan ve düzensiz çalışma koşulları nedeniyle sürdürülebilir olmayan bir alan olarak tanımlamış; bu nedenle çocuklarının bu mesleği yapmasını istemediklerini belirtmişlerdir. Veliler ayrıca iş yükü, yorgunluk, şehir dışı seyahatler ve toplantılara katılamama gibi sebeplerle çocuklarının akademik süreçlerine yeterince dahil olamadıklarını ifade etmişlerdir. Öğrencilerin görüşleri incelendiğinde, sınır ticaretine yönelik algıların daha çok kültürel kazanım, iletişim becerilerinin gelişimi ve yüksek gelir beklentisi temelinde şekillendiği görülmektedir. Öğrencilerin büyük çoğunluğu sınır ticaretini ekonomik açıdan avantajlı, farklı kültürler tanımaya imkân sağlayan ve özgüven geliştiren bir meslek olarak değerlendirmiş; buna karşın bir öğrenci mesleğin kişisel gelişim açısından sınırlı olduğunu ifade etmiştir. Ayrıca tüm öğrenciler, babalarının mesleğin doğası gereği yurtdışında ve uzun süreli olarak evden uzak kalmalarının, akademik ve duygusal destekten mahrum kalmalarına neden olduğunu vurgulamıştır. Genel olarak araştırma, sınır ticaretinin bölgedeki aile yapısı, veli–öğretmen–öğrenci etkileşimi ve öğrencilerin eğitim motivasyonu üzerinde çok boyutlu ve derin etkiler yarattığını ortaya koymaktadır. Ekonomik getirinin kısa vadeli cazibesi öğrencilerin eğitimden uzaklaşmasını beslerken; aile içi iletişim ve eğitim takibi, mesleğin doğası gereği zayıflamaktadır. Elde edilen bulgular, sınır ticaretinin güçlü bir ekonomik alan olarak eğitimle rekabet ettiğini ve bu nedenle bölgede aile-çocuk iletişimini güçlendiren programlara, veli bilgilendirme çalışmalarına ve öğrencilerin uzun vadeli eğitim motivasyonunu artıracak politikalara acil ihtiyaç duyulduğunu göstermektedir.

Bu araştırmanın amacı, akran nezaketini Türkiye bağlamında kültürel değerlere duyarlı okul kültürü perspektifiyle ele alarak kavramın kültürel kodlarını ortaya koymaktır. Çalışma, nitel araştırma desenlerinden olgubilim yaklaşımıyla yürütülmüştür. Araştırmanın çalışma grubunu farklı okul türlerinde öğrenim gören 24 öğrenci oluşturmaktadır. Veriler yarı yapılandırılmış görüşmeler yoluyla toplanmış ve tematik analizi yöntemiyle çözümlenmiştir. Araştırma bulguları, akran nezaketinin Türkiye’de ağırlıklı olarak saygı temelli, normatif ve ilişkisel uyumu önceleyen bir yapı sergilediğini göstermektedir. Nezaketin, çoğu zaman çatışmayı önleyici ve ilişkileri koruyucu bir strateji olarak işlediği; bu bağlamda sessizlik, geri çekilme ve uyum sağlama gibi davranışları da içerebildiği belirlenmiştir. Bulgular ayrıca, akran nezaketinin eşitler arası ilişkilerde dahi örtük hiyerarşilerden etkilendiğini ve okul ortamlarında büyük ölçüde örtük müfredat yoluyla öğrenildiğini ortaya koymaktadır. Araştırma sonuçları, akran nezaketinin evrensel ve bağlamdan bağımsız bir sosyal beceri olarak ele alınmasının sınırlı kaldığını göstermektedir. Bu yönüyle çalışma, akran nezaketinin kültürel değerler ve okul kültürüyle ilişkili, çok boyutlu bir olgu olarak yeniden kavramsallaştırılması gerektiğini vurgulamakta ve kültürel değerlere duyarlı okul kültürü literatürüne özgün bir katkı sunmaktadır.

This article examines the myth of meritocracy in education by focusing on three closely connected concepts: desert, success, and moral legitimation. Its main aim is to analyze how meritocratic discourse transforms educational achievement and failure into moralized categories of deservingness, and how this transformation contributes to the legitimation of educational and social inequalities. The article challenges the modern school’s self-description as a neutral and fair selector by showing that meritocratic language often operates not merely as a technical principle of selection and placement, but as a moral narrative. Within this narrative, educational success is commonly interpreted as the natural and deserved result of individual talent and effort, while failure is framed as evidence of personal deficiency. The study argues that this framing is not politically innocent, since it tends to obscure the structural conditions that shape educational trajectories, including class-based inequalities, unequal starting points, differential access to cultural and social capital, and the hidden curriculum. Drawing on desert theories and contemporary debates in political philosophy, the article emphasizes that deservingness is a normative claim with moral weight rather than a simple description of outcomes. When combined with exam-based sorting and performance regimes, desert discourse can turn grades, test scores, and credentials into markers of moral worth. This moralization has tangible consequences for students’ self-understanding, intensifying experiences of shame, guilt, and diminished self-esteem, especially where error is treated as a failure of character rather than as part of learning. At the institutional level, belief in school meritocracy can also legitimize wider social hierarchies by making unequal outcomes appear fair and inevitable. The study concludes that a post-meritocratic ethics of education should expand justice beyond formal equal opportunity toward a more inclusive horizon that combines distributive and relational justice with recognition and care ethics. Such a horizon reframes assessment around dignity, participation, and growth, and repositions teachers as ethical carers who support students’ flourishing rather than merely as sorting agents. Methodologically, the study is designed as a theoretical and philosophical inquiry in the field of philosophy of education, supported by document-based analysis of selected theoretical and philosophical texts on meritocracy, justice, and education.

Artificial intelligence (AI)–based systems, tools, and services have now permeated nearly every dimension of human life and are increasingly being integrated into educational practice. Nevertheless, their use for special needs education in Hungary remains comparatively limited. This study pursues a dual objective. First, it identifies and systematizes those areas of special education in which the effectiveness of AI applications is already supported by empirical evidence and documented practical implementations. These areas were categorized along the following dimensions: 1) personalized learning and adaptive instructional methodologies; 2) the development of communication and social competencies; 3) AI-driven assistive technologies and accessible design solutions; 4) the role of artificial intelligence in early diagnosis and intervention; and 5) opportunities for AI-supported professional guidance for teachers, including assistance in designing and implementing individualized development plans. Secondly objective of this study is to elucidate the findings of three empirical investigations conducted in Hungary, which examined the pedagogical and special education contexts of artificial intelligence (AI) utilization. The presented studies applied a quantitative, questionnaire-based, cross-sectional research design involving teachers, preservice teachers, and special education teacher students. Data were analyzed using statistical methods (descriptive statistics and chi-square tests) to explore participants’ experiences, attitudes, and willingness to use AI educational tools. The results suggest that, although there is a growing interest among educators in the pedagogical applications of AI, they remain largely unfamiliar with its practical implementation and exhibit considerable uncertainty regarding its potential educational uses.

The rapid integration of generative artificial intelligence (GenAI) into the field of English as a Foreign Language (EFL) education presents both significant opportunities for pedagogical innovation as well as ethical challenges concerning learner agency, authorship, and the preservation of voice. While AI-enabled tools can help learners through the provision of instant feedback, having documents translated automatically, and by providing personalised learning support, many learners lack critical AI literacy and the ability to recognise algorithmic bias; interpret probabilistic output; and to ethically engage with AI-generated content. The challenges associated with these issues need to be addressed using pedagogical approaches that are based upon humanistic educational values rather than just technical ability. This systematic literature review is the product of a thorough search of 42 empirical and conceptual studies published between 2015 and 2025 and conducted according to PRISMA 2020 guidelines within the contexts of EFL and higher education. The review examines to what extent humanistic pedagogies have been used to develop critically aware learners for AI literacy in the field of EFL. The thematic synthesis of the studies' findings, and the literature overall, suggests three major themes: affecting/humanistic engagement; developing AI literacy through critical thinking; and agency/authorship in relation to AI-generated texts. In addition, the literature clearly shows a shift toward considering AI not merely as a corrective tool, but rather as an equal yet secondary partner in a human-in-the-loop context. Overall, the research shows that humanistic techniques such as reflective dialogue, questioning AI output, editing and disclosing information openly help learners have a sense of authorship, less anxiety when writing, as well as developing ethical judgement and evaluative judgment in relation to what they have written. It is concluded that in order for AI to be used successfully in EFL, there should be an inclusion of the use of AI into pedagogy that promotes and supports autonomy, empathy and reflection on a critical level.